Recent dacht ik hieraan en vroeg ik dit aan God, om te kunnen begrijpen hoe de helden van het verleden stand konden houden in het geloof, aangezien het moeilijkste vandaag de dag niet is om geloof te hebben, maar juist om in het geloof te blijven, behouden te blijven. Wat was uiteindelijk het geheim van deze mannen van God, die niet afweken van het geloof?
In de meditatie van afgelopen vrijdag, hebben we de blijdschap van David geobserveerd toen de ark naar Jeruzalem werd gebracht. Hij was zo blij, dat het hem niets uitmaakte dat hij danste voor het aangezicht van zijn onderdanen, tot schande van Michal, zijn bittere vrouw. Maar in een andere post zullen we over haar schrijven…
Diep van binnen wilde David God altijd dienen. Ik verbeeld mij, dat toen David een kind was hij ervan hield om de verhalen te horen die hem werden verteld, over dat er een tabernakel was in Israël en hoe de levieten daar dag en nacht werkten. Aangezien hij geen kind van een leviet was, kon hij alleen maar dromen over zo een geprivilegieerde functie waarin hij zou leven om God te dienen.
Wanneer een persoon zich bekeerd, is de eerste houding van de persoon de zondes opofferen.
Als zij sliep met haar vriend of als zij ongeoorloofde dingen deed met hem, stopt ze daarmee.
Als zij naaktfoto’s stuurde, op een onbeschaafde manier poseerde op haar sociale media om aandacht te trekken met haar lichaam, doet zij dat niet meer.
Toen hij de missie kreeg om het kind van de Sunamitische vrouw op te wekken (2 Koningen 4:29-31), ging Gehazi, de assistent van Elisa, erheen en loste niets op. Dit kwam omdat hij in zijn binnenste slechte en persoonlijke intenties droeg (2 Koningen 5:20-27), welke tot gevolg hadden dat hij melaats werd.
Echter, toen Elisa naar de kamer ging waar het lichaam van de jongen was, raakte hij geïrriteerd door die situatie.
“Want wij hebben de strijd niet tegen vlees en bloed, maar tegen de overheden, tegen de machten, tegen de wereldbeheersers van de duisternis van dit tijdperk, tegen de geestelijke machten van het kwaad in de hemelse gewesten.” (Efeze 6:12)
Wij bevinden ons in een constante onzichtbare, maar werkelijke, strijd. Wij kunnen ons niet eens voorstellen hoe de geesten van de duisternis dag en nacht samenzweren tegen ons. Hun intentie is om een einde te maken aan ons leven, door de Naam van Jezus te beschamen en onze ziel mee te nemen naar de hel.
Zo ontstaan er onverwachte situaties:
Israël was verdeeld in 12 stammen, elke stam had zijn verantwoordelijkheden en functie en door hun verplichtingen na te komen, ontvingen allen hun deel in het beloofde land tijdens de formatie.
Er was echter wel een stam die anders was, één die hier niets zou erven, niet dezelfde rechten had als de anderen, geen putten had en geen stukken grond. Apart gezet door God Zelf, zou deze stam meer erven dan de anderen, vanuit geestelijk oogpunt gezien, niet vanuit het fysieke. De andere stammen zouden iets aards hebben, maar deze zou iets iets veel waardevollers hebben, het hemelse!
Als u de serie Genesis volgt, heeft u waarschijnlijk al opgemerkt dat zelfs de aartsvaders niet werden gespaard van de moeilijkheden, ondanks dat zij mannen waren die God vreesden en trouw aan Hem waren.
Hoeveel pijn moet het Abraham wel niet hebben gedaan toen hij zich moest scheiden van zijn zoon Ismaël en hem uit zijn huis moest wegsturen! Hij heeft bijna 25 jaar moeten wachten, totdat hij Izak kreeg!
Izak was een onvermoeibare graver van putten, want zijn reservoirs werden vervuild door zijn vijanden. Hiernaast leed hij aan het einde van zijn leven aan een meedogenloze blindheid.
