Het komt tegenwoordig heel vaak voor dat we horen dat de mensen hun eigen overtuigingen hebben en dat ze zich daarmee “bezighouden”, maar verklaren dat ze “niet praktiserend” zijn.
De “niet praktiserende” persoon, is, zoals de term al duidelijk maakt, degene die hetgeen hij kent “niet praktiseert” en zodoende geen compromis heeft. Binnen religies is dit tegenwoordig een van de bewegingen met de meeste groei. Ikzelf was een “niet praktiserende katholiek”, omdat deze term in feite al heel normaal was 38 jaar geleden.






